©2015 Guido Bindels
Dinsdag, 27 juli 2010 Friesch Dagblad door Edward Jorna Op de een of andere manier had Teun van Vliet altijd het idee dat hij niet ouder dan 34 jaar zou worden. Waarom? Het zat gewoon in zijn hoofd. Nu is hij 48 en heeft hij in zijn eigen filosofie dus veertien jaar cadeau gekregen. Nou ja, cadeau... Om het leven te leven moest-ie twee keer een hersentumor overleven. Vier jaar geleden gaven de doktoren hem op. Maar Teuntje is het leven lief, bedwong de kanker opnieuw en is vast van plan hier nog een hele tijd te blijven. In Teun van Vliet. Drank, vrouwen en de dood tekent journalist Guido Bindels het levensverhaal op van één van de meest kleurrijke renners die Nederland ooit kende. Bindels reisde een kwart eeuw de wereld rond achter schaatsers en wielrenners aan en maakte van dichtbij mee hoe Teuntje een grote meneer werd in het peloton. 1987 was zijn meest succesvolle jaar, toen hij onder meer Gent-Wevelgem, de Omloop Het Volk en de Ronde van Nederland won. In 1988 droeg hij drie dagen de gele trui in de Ronde van Frankrijk en behoorde hij de top van de klassieke renners. Maar een echte grote overwinning kwam er nooit. Hij begon te sukkelen met zijn gezondheid en stopte in 1990 vanwege een chronische darmontsteking. Daarna leefde Van Vliet - achter de schermen - een leven met drank, vrouwen en de dood. De laatste kreeg hem niet te pakken, al raakte hij zijn spraakvermogen door de loodzware chemokuren wel kwijt. Maar hij vocht terug en nu klinkt zijn stem alweer op een ‘ontstemde’ piano. Elk woordje heeft zijn eigen lade heeft de logopedist hem uitgelegd. In horten en stoten vertelt hij zijn verhaal, maar zijn geheugen is haarscherp. Dit jaar kwam hij weer in de publiciteit, vanwege het verschijnen van zijn biografie maar ook vanwege de Le Grand Départ in Rotterdam. In de documentaire ‘Toen Zij Van Rotterdam Vertrokken’ van filmmaker Michiel van Erp verhaalde Ivo Opstelten, oud-burgemeester van Rotterdam en de grote initiator achter de Tourstart in Rotterdam, over de grote rol die Van Vliet op de achtergrond speelde. Als kenner van het Tourwereldje kende hij niet alleen de ingangen, maar ook de regels van de Tour. Dat betekent veel pleasen en niet te hoog van de toren blazen. Zo gedwee was hij als renner niet. Teun van Vliet (Vlaardingen, 22 maart 1962) was een lefgozer en een sfeermaker. Op de fiets was hij bovenmodaal, een allrounder, die het van zijn intelligentie moest hebben. In 1979 werd hij in Argentinië wereldkampioen bij de junioren en lag het pad open naar het profpeloton. Hij debuteerde op 5 mei 1984 in het shirt van de Belgische formatie Verandalux van ploegleider Roger Swerts. Nog geen jaar later was hij op weg naar de zege in Milaan-San Remo, de ‘hoogmis’ van het lentefietsen. Maar Van Vliet was nog een ‘groentje’ en liet zich afbluffen door ploeggenoot Hennie Kuiper. Dat is óók Teun van Vliet: zijn nederlagen zijn minstens zo bekend als zijn overwinningen. In de Tour van 1985 was hij samen met landgenoot Henri Manders ontsnapt in de vijfde etappe van de Tour de France, van Roubaix naar Tourcouing dwars door de Hel van het Noorden met zijn vreselijke kasseien. Het verhaal was simpel: Manders de etappewinst, Van Vliet het geel. Maar niets was die dag zoals het leek. Peter Post, ploegleider van Panasonic, en zijn vroegere pupil Jan Raas (Kwantum) hadden een deal gemaakt. Raas - aartsvijand van Post maar in de wielerwereld gooi je het wel eens op een akkoordje met je vijanden - zou voor de ritoverwinningen gaan, Post voor de gele trui. Vanderaerden, Veldscholten en Anderson stonden hoog in het klassement. Maar de voorsprong van Van Vliet en Manders liep zo snel op (twintig minuten) dat de gele trui nooit meer naar een van de drie zou kunnen gaan. Raas sommeerde Manders daarom de benen stil te houden. Het eind van het liedje was dat Manders de etappe alsnog won (nipt) en Van Vliet drie jaar moest wachten voor gerechtigheid. Teun van Vliet. Drank, vrouwen en de dood is het verhaal over een wielrenner met grote talenten die zijn grootste prestaties ná zijn carrière behaalde. En hoewel de renner onbetwist verkeerde keuzes maakte is het goed dat zijn levensverhaal is opgetekend. Sinds kort is Van Vliet ambassadeur van de nieuwe stichting Topsport for Life. Deze is opgericht door (ex-)topsporters, waarvan sommigen zelf ook getroffen zijn door een ernstige ziekte. Een groot deel van de opbrengsten van het boek komt ten goede aan Topsport for Life. Bron: ©Friesch Dagblad
 Veertien jaar cadeau, want Teuntje is het leven lief
Home Brigitte in beeld Over Guido Boeken Fotoalbum de Pers Contact en links WeBlog Guido