©2015 Guido Bindels
De Spirituele kant van een sportredacteurr
Dagblad De Limburger Door Adri Gorissen Woensdag, 6 augustus 2003 De Spirituele kant van een sportredacteur
Zielensprong, de debuutroman van Guido Bindels (Vaals, 1956) is een opmerkelijk boek. Spirituele verhalen worden ingebed in een vertelling over het keiharde wielermilieu waarin hoofdpersoon Walter zijn weg omhoog zoekt. Nee, hij is geen zwever, bezweert Guido Bindels. Als chef van de sportredactie van de Haagsche Courant krijgt hij daar ook niet de kans voor. Toch heeft hij iets met spiritualiteit, staat er open voor dat er meer is tussen hemel en aarde en gelooft bijvoorbeeld in reïncarnatie. Het maakt hem in de sportwereld, waarin hij al zo’n 25 jaar rondloopt, een beetje tot een vreemde eend. Ook al omdat hij niet van grote ego’s houdt. "Daarom ben ik al snel gestopt met het interviewen van voetballers. Ik moet er niet aan denken dat ik achter types als Kluivert en Davids aan moet lopen om bij de gratie Gods een paar woorden van hen los te krijgen”, gruwt hij. “Dat soort ego’s heb je in de wielersport veel minder, al wordt het de laatste jaren anders". » Bindels kijkt terug op een mooie, beschermde jeugd in Vaals, waar zijn familie nog steeds woont. Hij was de eerste mannelijke leerling van het Sophianum in zijn geboorteplaats. Na de afrondingdaarvan toog hij naar Amsterdam om te gaan studeren voor leraar Geschiedenis en Duits. Die opleiding was eigenlijk tweede keus, want bij de school voor journalistiek in Utrecht was hij uitgeloot. Het stage lopen als aspirant-leraar maakte hem duidelijk dat hij niet voor dat vak in de wieg was gelegd en hij probeerde het opnieuw bij de journalistenopleiding. Dit keer mocht hij wel komen. Een stage bij het weekblad Voetbal International zette hem op het spoor van de sportjournalistiek. Als sportverslaggever begon hij op een eenmanspost bij de Delftsche Courant, waarna hij al snel de overstap maakte naar de centrale sportredactie van de bij Sijthoff Pers aangesloten kranten. Bindels reisde vervolgens vele jaren de wereld over om verslag te doen van de Olympische Spelen, de Tour de France en andere belangrijke sportevenementen. Tien jaar geleden werd hij chef van de sportredactie, zodat hij door regelwerk wat meer aan het bureau gekluisterd zat. Tijdens zijn vele reizen beperkte zijn nieuwsgierigheid zich niet tot de sportwedstrijden waarover hij moest berichten. Bindels: “Als ik ergens ben, ga ik ook de binnenlanden in, zoals ik dat noem.” Hij zocht naar wat er buiten de macho-wereld van de sport was. "Die spirituele kant had ik natuurlijk al langer”, zegt hij, “die komt er niet nu opeens met dat boek uit. "Een aantal jaren geleden begonnen bij hem plotseling verhalen boven te komen. Verhalen die spelen in vreemde culturen en omgevingen. "Die verhalen dienden zich vooral aan op momenten dat het slechter met me ging. Waar ze vandaan kwamen weet ik niet.Ik wilde dat ook niet weten, ben ook geen boeken over spiritualiteit gaan lezen of zo, want ik wilde de verhalen niet meteen verklaren. Wel wist ik meteen dat ik er iets mee zou gaan doen. Maar eerst kon ik er nog niets mee. Omdat ik er te diep in zat. Uiteindelijk begreep ik dat ik er afstand van moest nemen en het een tijdje moest laten liggen, om er iets mee te kunnen doen. Later heb ik de raamvertelling bedacht, waarin ik die verhalen onder kon brengen. Het raam is het verhaal van de wielrenner Walter. "Walter is een talentvolle wielrenner die voor het eerst aan de Tour de France mee mag doen. Hij moet in dienst van zijn kopman rijden en doet dat aanvankelijk ook. Totdat hij op weg naar Alpe d’Huez de kans krijgt uit diens schaduw te treden. Hij wint de etappe, krijgt de gele trui om de schouders en is plotseling de held. Maar zijn ster verbleekt weer net zo snel als hij op dopin wordt betrapt. Hij is geflikt, zoals dat heet. Voor die ramp, maar ook daarna, dienen zich vreemde dromen bij hem aan, de verhalen van Bindels. Hij gaat op zoek naar de betekenis daarvan, net als naar de zin van zijn ontluistering in de Tour. De masseuse van de wielerploeg, de intrigerende Raikesa, helpt hem daarbij. Want ze zorgt niet alleen voor zijn lichamelijk welzijn, maar wijst hem ook op mogelijkhedenom geestelijk te groeien. Bijvoorbeeld door los te laten. Bindels benadrukt dat zijn boek geen wielerroman is. "Dat wielrennen zat gewoon het dichtste bij me. Waar het me echter vooral om ging, was dat ik een roman vanuit mezelf wilde schrijven. Een boek met verhalen die ik zelf zo voel, zo ervaar." Wat Bindels kwijt wil heeft hij geleerd in de omgang met zijn gehandicapte dochter. Het was vooral door haar en door zijn scheiding dat zijn spirituele kant naar boven kwam. "Mijn dochter is zwaar gehandicapt. Ze kan niets, niet praten, niet staan en noem maar op. Ik communiceer met haar uitsluitend op basis van gevoel. Hoewel ze het niet duidelijk kan maken, weet ik bijvoorbeeld wanneer ze hoofdpijn heeft. Het is een kwestie van puurheid, liefde en jezelf durven zijn. Als je ziet wat er dan gebeurt, dat is heel bijzonder. Ik heb veel van mijn dochter geleerd. Wat je geeft bijvoorbeeld, krijg je dubbel en dwars terug. Daardoor kom je op een andere manierin het leven te staan." Aanvankelijk gingen Bindels en zijn inmiddels ex-vrouw heel anders met hun dochter om. "We waren vooral bezig met therapieen, wilden eruit halen wat erin zat. We wilden het gevoel hebben dat we er alles aan hadden gedaan. Gevolg was dat ze niet sliep, helemaal op was. Net als wij, want we waren alleen maar met haar bezig. Pas toen we haar loslieten, werd het rustig in huis. Zo leerde ik het belang van loslaten, van op je pure gevoel af gaan, van jezelf zijn en van echte liefde en warmte."Dat is tevens wat hij in zijn boek heeft willen leggen. Of dat wordt opgepikt maakt Bindels niet zoveel uit. “De mensen moeten het zelf ontdekken, ik ben geen leraar. Het staat nu op papier, wie er wat mee wil moet dat zelf doen." Het interesseert hem evenmin of het boek goed wordt verkocht. Meer dan een brief die hij onlangs kreeg van een onbekende vrouw –ze bedankte hem voor het schrijven van het boek, waarvan de inhoud voor haar precies op het juiste moment kwam- heeft hij niet nodig. Bron: Dagblad De Limburger
Home Brigitte in beeld Over Guido Boeken Fotoalbum de Pers Contact en links WeBlog Guido