©2015 Guido Bindels
Home Brigitte in beeld Over Guido Boeken Fotoalbum de Pers Contact en links WeBlog Guido
… Het is een aardige jongeman en ik vraag hem hoe het met Syl gaat. Hij haalt zijn schouders op en zegt dat hij alleen maar chauffeur is. Van gehandicapten weet hij niets en met Syl kun je toch geen contact hebben. Ik waag dat te betwijfelen. Heeft hij dan niet gezien hoe Syl glundert als hij haar komt afleveren, hoe ze reageert als Marjan, de leidster van de avond, vraagt of ze er zin in heeft, of hoofdschuddend zegt dat het stom is dat ze haar geen warme trui hebben aangedaan? “Ze is niet zo vrolijk als jouw kind”, zegt de chauffeur. “Syl zit alleen maar in mijn busje met het hoofd naar beneden en zegt niets.” “Mijn kind kan ook niet praten”, zeg ik serieus. “Daarom praat ik tegen haar. Soms zing ik zelfs voor haar op weg naar het paardrijden. En ik weet, ik zie en ik voel dat ze dan geniet.” Ik wijs naar het grote raam. Aan de andere kant, in de bak, komt Syl voorbij. Stoer zittend op het paard. Een vrijwilligster zit achter haar en een andere vrijwilligster loopt mee. Ik zwaai, Syl ziet het en glundert. Als ze tien minuten later van het paard wordt getild en in haar rolstoel wordt gezet, geniet ze nog na als ik haar vraag hoe het was. De chauffeur staat erbij en kijkt ernaar. Even later, als hij Syl zijn busje inrijdt, zie ik hoe ze haar hoofdje laat hangen en in zichzelf gekeerd raakt. Brutaal klop ik bij het langslopen nog even op het raam waarvoor zij zit. Ze kijkt. En lacht. Het lukt niet meteen, het duurt nog een keertje of drie, maar dan komt er toch dat moment dat ook de chauffeur aan haar vraagt of ze het naar haar zin heeft gehad. Weer een paar weken later is hij helemaal los. “Hey Syl, we gaan lekker paardrijden. Hey Syl, hoe was het, heb je genoten?” Het omslagpunt is er als ik zie dat de chauffeur meer en meer gaat meeleven. Dat hij ook blijft kijken tijdens het paardrijden. Syl is opeens geen vracht meer, maar een mens, een heel mooi mens zelfs. Het klinkt allemaal zo simpel, maar Marion en ik merken het ook heel vaak bij mensen die kennismaken met Brigitte. Voor sommigen is dat eng. Daar zit iemand in een rolstoel die niet kan praten, die er anders uitziet, die kwijlt. Sommigen schrikken, anderen willen er niet mee worden geconfronteerd. Maar de meesten merken uiteindelijk dat het een enorme verrijking kan zijn als je je openstelt voor dit soort mensen. Dat er kleine wondertjes kunnen gebeuren als je contact met ze probeert te maken. Al is het maar de warme liefde die je dan tegemoetkomt, of die prachtige glimlach. Ik weet niet hoe het werkt, ik ben geen specialist en bovendien heb ik geen verstand van paarden. Maar ik weet wel dat paarden mooie dingen kunnen doen met gehandicapten. Dat ze, als ze zo iemand op hun rug dragen, op de een of andere manier contact met ze maken. Ik heb mensen met wie moeilijk contact was te maken zien opleven. En ik ben er elke keer weer over verbaasd hoe de paarden zich aanpassen, hoe voorzichtig ze zijn. Hetzelfde zie ik jaren later bij onze hond Sammy, een boxer, met zijn nieuwsgierige aard en vrolijk karakter een gezinshond bij uitstek. Boxers spelen en ravotten graag, zijn van nature bijzonder actief, kunnen erg druk zijn. Het zijn echte kindervrienden, maar doordat ze behoorlijk uitgelaten kunnen zijn, willen ze nog wel eens kleine kinderen omver lopen of tegen ze opspringen. Oudere kinderen, zo wordt gezegd, zijn beter opgewassen tegen de kracht en de snelheid van zo’n hond. Maar Sammy maakt vanaf de eerste dag dat zij in ons leven komt een onderscheid tussen Brigitte en onze andere kinderen. Als zij met Roger of Suzanne speelt, is zij een enorme wildebras die van geen ophouden weet. Maar tegen Brigitte is ze altijd rustig en lief. Sammy weet precies wanneer ze thuiskomt. Als het busje dat haar vanuit het dagverblijf hierheen brengt nog twee straten ver is, staat de hond al op en gaat voor het raam zitten kijken. Als Brigitte daarna met haar rolstoel naar binnen komt, springt de hond er enthousiast omheen. Maar als ze op de bank is gezet, komt Sammy voorzichtig dichterbij, drukt ze haar snuit tegen de buik van Brigitte en geeft heel voorzichtig een pootje. Zo is het ook met speeltjes van het beest. Helemaal gek wordt ze als je daarmee bezig bent. Maar valt het speeltje per ongeluk bij Brigitte op schoot, dan is de hond opeens rustig en pakt hij het heel voorzichtig bij haar weg...
Fragment uit het boek Brigitte